Bir zamanlar bir kral: “Dünyanın en güzel pırlantalarından birini yaptırıyorum ancak pırlanta yüzüğümün altına girebilecek kadar kısa bir cümle, çaresizlik ve mutluluk anlarımda hizmet edebilecek ve sonsuza dek mirasım olacak bir mesajı buraya saklamak istiyorum dedi.

Bilge’ler dinlediler, denemeler yazdılar, ancak zor anlarda yardımcı olabilecek mucizevi söz için iki veya üç kelimeden fazla bir şey yapamadılar. Düşündüler ama bulamadılar.

Kral yaşlı bir hizmetkar tarafından büyütülmüştü. Annesi kral küçükken ölmüştü ve bu hizmetkar onu büyütmüştü. Bu nedenle aileden biri olarak görünürdü. Kral bu adama söyledi isteğini, yaşlı adam: “Akıllı değilim, eğitimli değilim, akademik değilim, ama bir mesaj biliyorum, saraydaki hayatım boyunca her türlü insanla tanıştım ve baban tarafından bir davete davetli olan bir mistikle tanışmıştım dedi. Yaşlı adam bir kâğıda bir şeyler yazdı, katladı ve krala verdi. “Ama okumayın” dedi: “Onu yüzüğün içinde saklı tut ve yalnızca başka hiçbir çıkış yolu olmadığında aç!” dedi.

Çok geçmeden ülke yönetiminde sorunlar oluştu ve kral girdiği savaşı kaybetti. Atıyla kaçabildi ancak düşmanları onu takip etti, yalnızdı ve düşman orduları kalabalıktı. Yolun bittiği yere, çıkmaza geldi. Çıkmazın ucundan önce derin bir vadiye sahip bir uçurum vardı ve düşerse, sonu olabilirdi. Yolu geçemedi çünkü düşmanları yolu geçmişti, düşman ordunun atlarının sesini duyabiliyordu. Hiçbir çıkış yolu yoktu artık o an yüzüğü hatırladı, onu açtı ve kâğıdı aldı eline, kısa ve değerli o mesajı okudu: “Bu da geçer” Mesajı okuduğunda kendini saran müthiş sessizliği hissetti. Birden düşman orduların at sesleri kaybolmuştu. Onu takip eden düşmanlar ya ormanda kaybolmuştu ya da yanlış yöne gitmişlerdi. Kral mesajla birlikte hizmetkarına ve bilinmeyen mistiğe minnettardı. Kâğıdı katladı ve yüzüğün altına koydu. Ordularını topladı ve krallığına geri döndü. Sarayına geri dönerken zaferi adına ona büyük bir parti verdiler, danslar müzikler ve yemekler. Kendini çok iyi hissediyordu. Yaşlı hizmetkar yanına geldi ve şöyle dedi; “Şu an mesaja bakman için uygun”

Kral, “şimdi kazandım, insanlar dönüşümü kutluyor, umutsuz değilim, bir çıkmazda değilim” dedi.

Yaşlı hizmetkar “beni dinle, bu mesaj sadece yenildiğinde değil kazandığında da yararlı”

Kral yüzüğü açtı ve mesajı okudu “Bu da geçer”

Yine aynı şeyi hissetti, dans eden kutlayan kalabalık arasında bile sessizlik içine işledi. Gururu ve egosu gitmişti. Kral mesajı anladı. Aydınlanmıştı. Sonra yaşlı adama şöyle dedi: “sana yapılan her şeyi hatırla, hiçbir şey ve hiçbir duygu kalıcı değil, aynı gündüz ve gece olması gibi, üzüntülü anlar ve mutlu anlar vardır, doğal olarak benimse bunları, çünkü bunlar hayatın parçalarıdır.”

Araştırmalara göre beynimizde gün içinde oluşan düşünce ve davranışların %95’ i bir önceki günle aynı.

Bunun en temel sebebi günlerimizin ve o günler içindeki eylemlerimizin neredeyse aynı olması...

Her gün aynı yerleri, aynı kişileri, aynı duyguları, aynı sesleri, aynı tatları tatmak beynimizi de uyutup, rutine alıştırır ve yeniliklere kapatır. Bilinçaltı farklı bir yolu dahi denemez; her gün bir önceki gün yürüdüğümüz yolu takip eder.

Oysaki dışarıda koca bir dünya bizim keşfetmemiz için, yaşıyorum diyebilmemiz için orada bizi bekliyor. Olağanüstü görüntüleri, ruhumuza şifa olacak sesleri, damak çatlatan tatları, iyi ki veya keşke diyeceğimiz kişileri, yepyeni fikirleri ve o muhteşem duyguları içinde barındırıyor.

Bunları yaşamak için değil, gerçekten yaşamak için; Çarşamba ve Cuma’yı birbirinden ayırabilmek ve günleri anları o anda yaşayabilmek için kendi içinizde ufak değişiklikler yaparak farkındalığınızı çalıştırmaya ne dersin?

Yaşamaya nefes almaya başlayıp...Bir de böyle deneyelim mi?..

İnsan bazen çok sevdiği halde uzak kalması gereken kişileri uzak kaldıkları için artık sevmiyor demek midir?

Bence insan çok sevse bile ona zarar veren bazı sevgileri, sevgilileri kendinden uzak tutmalı. Bence ruh sağlığı için olması gereken bir gereklilik. İnsanı yoran, güçsüzleştiren ve değersizleştiren sevgiler vardır bazen hayatımızda. Toksik şekilde var olması bile aldığımız nefesi zehirleyen. İşte bu durumda onları hayatımızın uzak bir yerine konumlandırmalıyız.

Bu artık onları sildiğimiz, sevmediğimiz anlamına gelmez. İlişkimize mesafe koyarak iki kişi içinde nefes alabilecekleri bir hayat alanı açmaktır. Bu alanı açtığımızda sevgi kendiliğinden şekil alır.

Venüs olarak tabi yine evrenden bir örnek vermek istiyorum :)

Dünya ve Güneş arasındaki mesafe öyle bir konumlanmıştır ki ne bir tık yaklaşmış olsalar, ne de bir tık uzaklaşsalar sadece kendileri değil evrenin tamamını etkileyecekleri ve yaşam alanlarını tamamen bitirecekleri bir etkiye sahipler. tıpkı hayatımızda bazen elimizde zorla tutmaya çalıştığımız ama hem bize hem de çevremizdeki herkese zarar veren sevgi mesafeleri gibi.. arayı açtıkça, alan yarattıkça, rahatlayan nefesler gibi...

Güneş Dünya’ya bir tık yaklaşsa belki dünya üzerinde olan tüm canlılar var olmak için ihtiyaç duyduğumuz yaşam alanımız yok olacak ve canlılık olmayacaktı. Veya tam tersi bir tık uzaklaşsa yine aynı şekilde Dünya üzerindeki bu canlılık ortaya çıkmayacaktı.

Yaşamın ortaya çıkması için, sevdiğimiz, sevmediğimiz herkesle doğru mesafeyi koymalı ve korumalıyız. Zorlamadan, uzak kalmaktan korkmadan. Bunu yapabildiğimiz ilişkilerimizde kurduğumuz doğru mesafe ile kendimizi ortaya koyabiliriz. Kendimiz olduğumuz bir hayatta hem kendimize hem de etrafımıza canlılık veririz.

Kadın, Anadolu’nun ve hatta insanlık tarihinin kuruluşundan bu yana süregelen bastırılmış sosyal, kültürel ve ekonomik açıdan haklarını savaşmadan alamayan bir ataerkil dünyasında mücadele ediyor.

Hâlbuki kadın, toprak ananın üretkenliği gibi dünya üzerinde çoğalmayı ve çoğaltmayı sağlar.8 Mart buram buram kadın kokan, en kıymetli ve kadının bir gün dahi olsa sesinin çıkmasını sağlayan büyük küçük hayatımızdaki yerinin doldurulamayacağını hatırlatıldığı en özel günlerden biridir. 8 Mart kutlanması ve dünya da ses getirmesinin altında birden fazla olay yer alsa da hepsinin bir tek anlamı var, o da; ‘’kadın hakları! ’’

8 Mart’ın kadın için anlamı; kişiliği, benliği, toplumdaki statüsü, evindeki saygı ve sevgiyi tam anlamı ile alabiliyor olmasıdır. Toplumun anladığı gibi hediye veya çiçek almak değildir 8 Mart’ın anlamı.

Her gün her sene kadınları konuşmak hayatımızda neyi değiştiriyor demeden yılda bir gün bile olsa kadının anlamını ve varoluşun yegane temeli oluşunu unutmadan unutturmadan devam etmesidir.

Burada aklımda olan cinsiyet ayrımcılığı değil tabi. Âmâ düşünsenize erkek ve kadın arasında toplumsal savaşın atasözleri bile oluşu ne acı.

· At ile avrada inan olmaz.

· Avradın kazdığı kuyudan su çıkmaz.

. Kadın kısmının saçı uzun olur, aklı kısa.

Her ne kadar kadınlar hakkında sevimsiz bu atasözleri söylenmiş olsa da kadın her zaman ve her toplumda baş tacı edilmiş, fakat zamanla kadına dayatılan güç savaşları kendi içindeki gücü gösterebilmesi için toplumsal baskılarda mücadele etmesi gerekmiştir.

Bir kadın olarak özellikle meslek hayatımda, sosyal medya alanında fark ettim ki biz gerçek anlamda üreten, zorluklara göğüs geren, sorunun içinde çözümü bulan. Aynı zamanda kadınlığın hakkını veren, anne olan, eş olan, hayat veren ve hayat bulduran, elinin değdiği yere bahar getiren, bahçeler sunan kişileriz.

Kadının olmadığı yerde hayat olur, olur pek tabi ama kadının olduğu gibi olmaz!

Kadınlara dayatılan bu güçsüzsünüz düşüncesini atın içinizden beyninizden. Bir şeyleri yapamayacağınızı hissettiğiniz o anda hepimizin içinde aslında var olan o ‘’yaratma’’ gücünü kendiniz için kullanın.

8 Mart gibi bir gün için hayatını ortaya koyan, mücadelesini bırakmayan, kadın olmayı savunan kadınları ve elbette Atatürk gibi eşsiz bir önderiniz olduğunu unutmadan yola parlayarak devam edin.

Şimdi aynaya bak ve gördüğün kadının gözlerinin içindeki güce gülümse:)

Günümüz her daim kutlu olsun!